lub
Zupa pieczarkowa - przepis babci
Zupa pieczarkowa z przepisu babci to tradycyjna polska zupa grzybowa przygotowywana z pieczarek według staropolskiego przepisu przekazywanego z pokolenia na pokolenie.
- Czas przygotowania45 min + 45 min
- Energia w porcji196 kcal
- Ilość porcji8
- TrudnośćŁatwe
Składniki
Składniki na wywar grzybowy
- 100 g borowików jadalnych, suszonych (lub innych grzybów leśnych np. podgrzybków)
- 1 cebula
- 1 marchew
- 1 korzeń pietruszki
- 1 seler korzeniowy
- 3 liście laurowe
- 4 ziarna ziela angielskiego
- 1 łyżeczka czarnego pieprzu
- 2 l wody
Składniki na zupę pieczarkową z babcinego przepisu
- 800 g pieczarki uprawnej
- 1 cebula (około 150-200g)
- 3 ząbki czosnku
- 3 łyżki oleju rzepakowego (do smażenia)
- 1 łyżka mąki pszennej (luksusowej, typ 550) (czubata)
- 500 ml bulionu drobiowego (jeśli nie masz wystarczającej ilości wywaru grzybowego)
- 200 ml śmietany 18%
- 1 łyżeczka soli (do smaku)
- ½ łyżeczki czarnego pieprzu (do smaku)
- 1 łyżeczka suszonego majeranku
- 1 garść natki pietruszki
Zupa pieczarkowa - przepis babci - jak zrobić
-
Przygotowanie wywaru grzybowego (najlepiej dzień wcześniej):
- Suszone grzyby opłucz pod bieżącą wodą, a następnie zalej 500 ml zimnej wody i odstaw na co najmniej 2-3 godziny, a najlepiej na całą noc. Dzięki temu zmiękną i oddadzą swój intensywny aromat.
- Grzyby wraz z wodą, w której się moczyły, przełóż do dużego garnka. Dodaj 2 litry zimnej wody, przekrojoną cebulę (obraną), marchew, pietruszkę, kawałek selera, liście laurowe, ziele angielskie i ziarna pieprzu.
- Doprowadź do wrzenia, a następnie zmniejsz ogień do minimum i gotuj na bardzo małym ogniu pod przykryciem przez co najmniej 1,5 godziny, a najlepiej 2-3 godziny. Im dłużej gotujesz, tym wywar bardziej esencjonalny.
- Po ugotowaniu wywaru, odcedź go przez sitko wyłożone gazą lub bardzo gęstym sitkiem. Warzywa oraz grzyby leśne, które się gotowały, możesz drobno posiekać i dodać do zupy razem ze świeżymi pieczarkami – to wzmocni smak i teksturę całej zupy. Otrzymasz około 1,5 litra esencjonalnego wywaru. Będziesz potrzebować 1 litr do zupy, resztę możesz zamrozić lub wykorzystać do innego dania.
-
Przygotowanie pieczarek i duszenie:
- Świeże pieczarki delikatnie oczyść z ziemi i zanieczyszczeń za pomocą suchej ściereczki lub szczoteczki. Unikaj mycia pod bieżącą wodą, ponieważ pieczarki wchłaniają wodę jak gąbka, co osłabia ich smak i sprawia, że stają się gumowate. Jeśli są bardzo brudne, możesz je szybko opłukać i natychmiast osuszyć. Cienko obierz skórkę, jeśli chcesz, aby były idealnie białe i delikatne.
- Pieczarki pokrój w średniej grubości plasterki. Staraj się, aby były mniej więcej tej samej wielkości, by równomiernie się ugotowały.
- W dużym garnku z grubym dnem (najlepiej żeliwnym) rozgrzej 2 łyżki oleju rzepakowego.. Wrzuć drobno posiekaną cebulę. Smaż na średnim ogniu, często mieszając, aż cebula zmięknie i zeszkli się (zajmie to około 5-7 minut). Pod koniec dodaj przeciśnięty czosnek i smaż jeszcze przez minutę, aż czosnek zacznie pachnieć - uważaj, żeby go nie spalić, bo stanie się gorzki.
- Dodaj pokrojone pieczarki do garnka z cebulą i czosnkiem. Zwiększ ogień do średnio wysokiego. Smaż pieczarki, często mieszając, aż puszczą sok, który następnie odparuje, a grzyby zaczną się lekko rumienić. Ten etap jest kluczowy – pozwala wydobyć głębszy smak pieczarek i pozbyć się ich surowego posmaku. Proces ten może zająć 10–15 minut. Jeśli używasz posiekanych suszonych grzybów namoczonych w wywarze, dodaj je teraz razem ze świeżymi pieczarkami.
- Zmniejsz ogień do małego. Posyp pieczarki 1 czubatą łyżką mąki pszennej. Mieszaj energicznie przez około 1-2 minuty, aż mąka połączy się z tłuszczem i lekko się podsmaży. To stworzy bazę dla kremowej konsystencji zupy i zapobiegnie powstawaniu grudek.
-
Gotowanie zupy pieczarkowej według babcinego przepisu:
- Stopniowo wlewaj do garnka 1 litr gorącego wywaru grzybowego (lub bulionu, jeśli nie masz wywaru grzybowego), mając cały czas na uwadze, by całość energicznie mieszać trzepaczką. Powoli wlewaj płyn, cały czas mieszając, aby zapobiec powstaniu grudek. Powinna powstać gęsta, jednolita masa. Następnie dodaj pozostałe 500 ml bulionu drobiowego.
- Doprowadź zupę do wrzenia, a następnie zmniejsz ogień do minimum. Dodaj majeranek. Gotuj na wolnym ogniu przez około 15-20 minut, od czasu do czasu mieszając, aby zupa zgęstniała i smaki się odpowiednio połączyły.
- Po 15-20 minutach gotowania, spróbuj zupę. Dopraw solą i świeżo mielonym czarnym pieprzem do smaku.
- Jeśli używasz kwaśnej śmietany (18% lub 22%), koniecznie ją zahartuj, aby się nie zważyła. W osobnej miseczce wymieszaj 200 ml śmietany z kilkoma łyżkami gorącej zupy. Kiedy śmietana nabierze temperatury zupy, wlej ją cienkim strumieniem do garnka, cały czas energicznie mieszając. Rób to stopniowo.
- Po dodaniu śmietany, zupę już tylko podgrzewaj przez 2-3 minuty, nie doprowadzaj do wrzenia, aby śmietana się nie zważyła. Zdejmij z ognia..






Oceń przepis:
Czym charakteryzowała się zupa z pieczarek z przepisu babci?
Babcia nie używała gotowych kostek rosołowych ani sztucznych wzmacniaczy smaku. Jej zupa opierała się na bulionie drobiowym, często przygotowywanym od podstaw, a czasem wzbogaconym o suszone grzyby, które nadawały głębię aromatu. Pieczarki były zawsze świeże, dokładnie oczyszczone (ale nie moczone w wodzie, by nie straciły smaku), a ich duszenie na maśle lub smalcu wydobywało z nich naturalną słodycz.
To, co najbardziej wyróżniało babcine zupy pieczarkowe, to niezwykła głębia smaku. Pieczarki były duszone powoli i długo, co pozwalało im oddać wszystkie aromaty. Babcie miały cierpliwość - nie spieszyły się z procesem gotowania, dzięki czemu każda łyżka zupy była nasycona pełnym, leśnym smakiem grzybów. Często dodawały odrobinę suszonych grzybów leśnych, co dodatkowo wzbogacało bukiet aromatów unoszący się w kuchni.
Sposób podania
Zupa pieczarkowa babci była zawsze podawana w głębokich, ceramicznych talerzach, często z domowymi kluskami lanymi lub z grubymi plastrami domowego chleba żytniego. Babcia czasem dodawała ugotowane ziemniaki, które wchłaniały aromat zupy. Na wierzchu często znajdowała się łyżka kwaśnej śmietany i posypka z drobno pokrojonego koperku.
Ta zupa była prawdziwym pożywnym posiłkiem, nie tylko przystawką. Dzięki zawartości masła, śmietany i często dodawanym ziemniakom, była bardzo treściwa. Stanowiła pełnowartościowy obiad, szczególnie ceniony w chłodne dni. Babcie wiedziały, że taka zupa "postawi na nogi" całą rodzinę.